Kiedy należy zacząć się martwić?

30Ginekolodzy zwracają uwagę na fakt, że dopiero po dwóch latach od rozpoczęcia bezowocnych starań powinno się zacząć zastanawiać, czy aby na pewno jest wszystko w porządku. Wykonuje się wówczas serię badań u obojga partnerów w celu znalezienia przyczyny ewentualnej niepłodności. Do najczęstszych chorób utrudniających zajście w ciążę są niedrożność jajowodów lub ich zupełny brak, występowanie policystycznych jajników czy endometrioza. Bywa również tak, że komórki jajowe wprawdzie są, jednak nie mogą one dojrzeć. Jeśli chodzi o problemy płci męskiej to należą do nich niedrożność nasieniowodów, upośledzenie ruchliwości plemników czy niemożność wydostania się ich z jąder albo brak odpowiedniego ich składu. Często objawami tego typu chorób u kobiet są upławy czy ból podbrzusza, w cięższych przypadkach pojawić się mogą krwawienia międzymiesiączkowe oraz ból podczas stosunków. Niestety u panów ciężej dostrzec jakiekolwiek objawy tego, że możne dziać się coś niedobrego z ich nasieniem, chyba że obserwujemy jego wyjątkowo skąpą ilość lub w ogóle nie występuje. Kiedy czujemy w sobie pojawienie się instynktu rodzicielskiego, wówczas nie jesteśmy w stanie go powstrzymać. Nie istnieje dla nas nic ważniejszego jak potomstwo. Gotowi jeśmy do wszelkich poświęceń i mnóstwa wyrzeczeń, oby tylko mieć dziecko. Cel jest jak najbardziej słuszny, ale…życie jest cennym skarbem i nie możemy o tym zapominać. Decydując się na zapłodnienie pozaustrojowe, musimy przemyśleć wszelkie możliwe skutki uboczne tego zabiegu, a jest ich trochę. Możemy nabawić się groźnych torbieli jajników. W jamie brzusznej pojawić się może płyn, a nasze nerki odmówić posłuszeństwa, czego skutkiem będzie zmniejszona ilość oddawanego moczu i gromadzenie go w organizmie. U niektórych kobiet obserwuje się nudności, wymioty, problemy żołądkowe czy biegunkę. Zdecydowanie poważniejsza jest zaś ciąża pozamaciczna, która występuje u około dziesięciu procent pacjentek. Ciąże pochodzące ze sztucznego zapłodnienia to również w prawie każdym przypadku ciąże zagrożone. Potrzebna jest wówczas nie tylko odpowiednia opieka nad przyszłą matką, ale i oszczędzanie siebie oraz dbałość o odżywianie, właściwy sen i wiele innych czynników. Jak się okazuje przeprowadzenie zabiegu wymaga dość dużego zaangażowania i poddania się wielu badaniom, a tym samym częstym wizytom u różnego rodzaj specjalistów, i to już na długo przed planowanym zabiegiem! U przyszłych mam pierwsze badania wykonywane są na pół roku przed. Należą do nich przede wszystkim ultrasonografia jajników, którą powtarza się również później, badanie poziomu hormonów we krwi, a także wykluczenie takich chorób jak zakażenie wirusem HIV czy zapalenie wątroby. Powinno się również dokładnie ustalić grupę i rodzaj krwi kobiety, a także często pobierać wymazy z szyjki macicy. Potem dochodzi już tylko sprawdzenie stężenia takich hormonów jak estradiol i progesteron. U mężczyzn sytuacja ta wygląda bardzo podobnie. Również badania dotyczą takich chorób jak zapalenie wątroby i HIV a także szczegółowe poznanie składu nasienia. Jeśli mężczyzna ma problemy z nasieniem, wówczas sprawdza się też kariotyp, a więc liczbę chromosomów w plemnikach oraz ich strukturę. Lekarz specjalizujący się w leczeniu niepłodności zlecić może jeszcze inne badania, jednak zależy to już wtedy od rezultatu tych wcześniejszych i wykrycia przyczyny niepłodności.